"Achteraf denk ik vaak: had ik dit maar eerder geweten"

Mijn naam is Barbara en ik ben 42 jaar. Toen ik op een dag in het Parool een advertentie zag staan waarin aan de lezer werd gevraagd of deze bepaalde dingen herkende, realiseerde ik me dat dit over mij ging!

Naarmate ik ouder werd namen de klachten alleen maar toe

Al mijn hele leven had ik last van urineverlies. En al mijn hele leven had ik dit verborgen weten te houden voor de buitenwereld. Dit hield echter wel in dat ik mijn leven er behoorlijk op aangepast had, gaandeweg. Ik kon niet tegen kietelen (want dan plaste ik in mijn broek), kon me niet te veel inspannen (want dan plaste ik in mijn broek), rende altijd weg na ’n niesbui (want dan plaste ik in mijn broek en moest ik ’n schone onderbroek regelen), en ga zo maar door. Naarmate ik ouder werd namen deze klachten alleen maar toe, wat er voor zorgde dat ik me steeds vaker in benarde situaties bevond.

Privacy

Ik werkte veel in de horeca, en een van de nadelen van dit werk is dat je veelvuldig moet wachten bij toiletten omdat deze bezet zijn. Om over privacy maar helemaal te zwijgen. Ik had altijd minstens één schone onderbroek bij me en ondoorzichtige stevige plastic zakjes die ik goed kon afsluiten voor als ik een “ongelukje” had gehad. Daar deed ik dan nat geworden onderbroekjes in, zodat niemand dat kon zien, laat staan ruiken! Dat laatste was altijd mijn grootste angst; dat er een urineluchtje om mij heen zou hangen!

Op televisie zag ik natuurlijk de reclames wel van incontinentieslips enzo. Maar dat ging niet over mij, dat ging over Oudere Mevrouwen. Ik moest er toch echt niet aan denken dat ik op zo’n jonge leeftijd al rond moest lopen met die dingen, dus hield ik er mijn mond over en modderde voort.

Twee weken na de informatieavond lag ik bij te komen van de ingreep

Maar in de advertentie stond dat er nu voor deze klachten een heel eenvoudige oplossing was, bestaande uit een kleine ingreep. Er stond een telefoonnummer bij waar je heen kon bellen om je op te geven voor een informatieavond. Dit heb ik gedaan, waarna ik me direct heb opgegeven voor een consult en minder dan twee weken later lag ik bij te komen van de ingreep. Mijn ongewenste urineverlies bleek niet voort te komen uit een verzwakte bekkenbodem, maar mijn plasbuis bleek korter te zijn dan bij anderen, wat echter wel zorgde voor dezelfde klachten die met dezelfde ingreep verholpen konden worden.

Totaal veranderd!

Ik kan u zeggen: mijn leven is totaal veranderd! Het is soms nog moeilijk om erop te kunnen vertrouwen dat ik nu geen last meer heb van urineverlies. Als ik een niesbui voel aankomen, heb ik nog steeds wel eens de neiging om me vlug af te zonderen. Als ik struikel over een afstapje ben ik nog steeds aangenaam verrast dat ik geen urine verlies! Met zulke verrassingen word ik natuurlijk maar wat graag geconfronteerd!

Achteraf denk ik vaak: had ik dit maar eerder geweten, wat was mij dan een hoop ellende bespaard gebleven!

doe de zelftest maak een afspraak bezoek een voorlichtingsavond